Ilu gości nas odwiedziło

niedziela, 18 września 2016

Ananasy.

Zachorowałam na nie na samym początku sezonu letniego.
Choć przyznam, że stałam się niezwykle wybredna i rozpuszczona jak dziadowski bicz i mało co mnie ostatnio urzeka.
Ale te ananasy...
Miłość od pierwszego wejrzenia. I konieczni chciałam je dla obydwu moich nieletnich panów.
Gdyby nie to, że naszego budżetu domowego pilnuje mój osobisty żyd w portfelu...
Zapłaciłabym za nie coś koło dwustu złotych.
Sporo jak na ananasową fanaberię.
Dlatego na początku odpuściłam. Zaglądałam co jakiś czas na stronkę.
Czekałam...Czekałam...
Aż wyczekałam!
Pewnego pięknego dnia przeceniono je o połowę!
I takim oto sposobem wyhaczyłam dwie pary cudownych, mięciutkich ananasów za niecałą stówkę.
Ha!


















czwartek, 15 września 2016

Siewcy.

Staliśmy przed drzwiami do toalety w mojej ulubionej kawiarni, przy plaży.
Ja.
I kolejka.
Przede mną trzy kobietki.
Szło opornie.
Wyszedł mężczyzna. Za nim weszła pierwsza z pań.
Podszedł starszy pan. Szedł o kulach.
- Pani też do toalety? - zapytał nieśmiało.
- Tak. - odrzekłam.
 Uśmiechnął się, choć wyraz jego oczu był do tego uśmiechu zupełnie nieadekwatny.
Weszła druga pani.
Do kolejki dołączył, jak na moje oko, siedmiolatek. Dreptał w miejscu.
A druga pani zupełnie jakby "utopiła się w maślance" ( tak zwykł mawiać mój dziadziuś, gdy babci zdarzało się utknąć w toalecie) ;-)
Starszy pan otarł czoło chusteczką.
Druga pani wyszła.
Po niej za drzwiami do "ziemi obiecanej" zniknęła trzecia pani.
Gdy wreszcie wyszła, zupełnie spontanicznie zaproponowałam panu o kulach, żeby wszedł przede mną.
Ożywił się znacznie i natychmiast skorzystał z mojej oferty.
Gdy wyszedł starszy pani, zerknęłam na chłopca za mną.
Minę miał nietęgą.
- Mocno chce ci się siusiu?- zapytałam bezpośrednio.
- Yhym, odpowiedział chłopaczek, przełykając ślinę.
- Wskakuj.

Starszy pan, mijając mnie przy drzwiach, sprezentował mi najszczerszy uśmiech, jaki ostatnio widziałam.
- Ale mnie pani wyczuła. Bardzo pani dziękuję.
- Nie ma sprawy. - odrzekłam. - Bo wie pan, jest potrzeba i... pierwsza potrzeba.

Podczas jednego z naszych urlopowych spacerów, Frycek bardzo był już niecierpliwy. Śpiący był, ale za późno się zrobiło, żeby pozwolić mu na drzemkę. Już ja znam te numery. Pośpi taki do osiemnastej, a potem urzęduje nakręcony, odświeżony do dwudziestej czwartej.
No way.
Zatem spacerowaliśmy.
To znaczy ja i Nacio spacerowaliśmy, a Frycek kombinował w wózku.
W końcu postanowiłam go uwolnić.
Nacio zażyczył sobie gofra.
Dobra.
Zamówiliśmy u znudzonej pani. Odchodząc od kasy Nacio wdepnął w brazową kałużę, która powstała z upadniętego, rozpuszczonego loda. Prawdopodobnie był czekoladowy, a już na pewno duuuży. Zanim wdepnął, zdążyłam pomyśleć - żeby tylko nie wdepnął.
No to wdepnął.
Usiedliśmy z gofrem przy jednym ze stolików, które już dziś nie jednego gofra widziały. Gofer był gorący, więc bita śmietana zaczęła się rozpuszczać, a owoce razem z nią spływać na odzież mojego starszego syna.
Drugi syn biegał dookoła i wchodził właśnie na wyższy level kombinowania.
Starając się zapanować nad gofrem, kontem oka zerknęłąm na Frycka i...
Tak!
Ujrzałam obraz , którego mój układ nerwowy, a już zwłaszcza o tej godzinie, nie powinien doświadczać.
Fryderyk  z wysuniętym, zagryzionym językiem i totalną fascynacją na twarzy, mazał rączką w brunatnej kałuży.
- Jeeezusssssmaria!
Jak ja go dopadłam. Jak ja chwyciłam tą małą, upieprzoną rączkę... To ja już nie powiem, co wtedy miałam ochotę z nią zrobić.
Przez sekundę.
Bo w drugiej sekundzie moja druga dłoń przeszukiwała już torbę przy wózku w poszukiwaniu chusteczek.
W trzeciej sekundzie była w koszyku pod wózkiem, a w czwartej w mojej osobistej torebce.
I co?
I g....no!
Bo każda matka wie, że gdy akurat  wilgotne chusteczki są najbardziej potrzebne, to okazuje się, że akurat zostawiłaś je na kanapie w domu, bo akurat przed samym wyjściem dzieciak zrobił kupę, a ty akurat nie mogłaś znaleźć innych, więc wzięłaś te z wózka, choć już ostatnio obiecałaś sobie, że nigdy więcej nie popełnisz tego kardynalnego błędu.
W każdym razie, wtedy gdy tam dzierżyłam w dłoni, skażoną dłoń, mojego rodzonego nicponia i miałam ochotę, aby ktoś mnie zastrzelił, aby ulżyć mym mękom...
Wtedy podeszła do mnie dziewczyna, z otwartą paczką chusteczek nawilżanych pampers.
- Proszę... - powiedziała, uśmiechając się życzliwie.
Jezus! Jak ja ją tam wtedy pokochałam! I do dzisiaj kocham!
Miłosierna dziewczyno z paczką chusteczek nawilżanych w Świnoujściu!  Kocham Cię!
Za Twą litość...

Także...
Zwyczajnie, jesteśmy siewcami...





wtorek, 6 września 2016

Ale model!

W końcu modowo.
Bardzo tęskniłam za tego rodzaju wpisami, bo fajnie dokumentują, jak dzieciaczki rosną
i się zmieniają.
Dziś swój debiut ma Fryderyczek...









Bluzeczka - MUMUkid
Spodnie - reserved
Paputki - paputki.pl

czwartek, 25 sierpnia 2016

Letnie wspomnienie.

W końcu.
W końcu udało mi się odhaczyć kolejną pozycję z niekończącej się listy "do zrobienia".
A w zasadzie, nawet dwie.
Przesiać zdjęcia i wybrać nasze najładniejsze, letnie wspomnienia.
Oraz odgruzować czterdzieści osiem koszyczków, pudełeczek i kosmetyczek w łazience.
Uffff...
Lepiej mi;-)